The Greatest Journeys !!!!!

Indeed, it is a matter of perception…..For different people, the phrase holds different meanings. To some it means undertaking adventurous journeys like mountain climbing, sky diving etc…To some it might mean journeys to  not-to-miss-types destinations like Las Vegas…To some it could mean pious pilgrimages to ultimate destinations like Mecca or Kailash Mansarovar .

But if you ask me what does this mean to me, I would say ‘ THE GREATEST JOURNEYS ARE THE ONES THAT BRING US HOME’.

For the past one week, it seems the whole universe has been conspiring to make me miss those times, those loved ones and every little thing I love. Many a time in a day, I somehow find something that associates itself with a thing of past, mapping itself with one of those fond memories in innumerable fields, and dens, and caves in my brain; triggering blue devils again.

I am homesick, rather heart sick. I wish to go to the place where I was born, where I grew up, where I made a lot of friends, where I shared laughters and tears, the place I call HOME. I wish to live contented forever in my land. There is no place like home. The chasm of separation from people close to heart inflicts a wound on my heart which finds no cure but to be with them always. Rain is again falling but drenching is no more fun. Sun is again setting and loneliness again is making the heart heavy.

Even Lord Krishna was shaken by the affliction of separation….And I am human. When Lord Krishna came to Mathura from Gokul, he had a life of sumptuosity but he didn’t have something….HOME! He could hear the flute somewhere deep within. He looked for it but no where in his gem studded room could he find the flute which he used to carry as he called his cows back home. They had gifted him a golden flute but when he felt it, the cold of metal ran through his hands. Why did Krishna want to go back to Gokul ? For Yashoda, for Radha., for His cows….To His home. His Soul yearned to see them. Human beings can never be contented without something they gravely desire for. Perhaps neither can be Gods when they become humans like us.

I remember six months back, I flew back with heavy heart and empty soul and my eyes…Let me not even begin again with that. Before I left, I clicked a few pictures around my house. It was truly comforting to view them after I got back to Chennai. We often chat, cam to cam, but it is not complete as I want to hug them. Honestly, I do not have a slightest clue…when will I undertake ‘The Greatest Journey’ of my life…Looks more like a ‘conspiracy of heavens’ to keep me where I am for ‘as long as it is possible’. No more I can endure. I see cheerful faces every Friday( as they go home), I see cheerless faces every Monday…but my face looks always the same…IMPASSIVE with rather a vacant expression.

Sometimes I feel like one of those circus animals that are caged and forced to perform. I never thought I would ever be sitting miles away, yearning so much to meet those whom I owe my existence, walking alone on a road that my feet never walked before.
I wish hard times come to an end soon. J

Fingers Crossed !!!! 

~~ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਖਿੱਚ ~~

ਕੀ ਮੈਂ ਕੋਈ ਵੰਜਾਰਾ 

ਜਾਂ ਕੋਈ ਮੁਸਾਫ਼ਿਰ ਫਿਰਦਾ ਜੰਗਲ ਜੰਗਲ ਕੁਝ ਟੋਲਦਾ

ਅਜ ਮੈਂ ਮਿੱਟੀ ਤੋਂਹ ਦੂਰ, ਘਰ ਤੋਂਹ ਦੂਰ

ਆਸ ਹੈ ਆਵੇਗਾ ਇਕ ਦਿਨ, ਮੈਂ ਪਰਤਾਂਗੀ ਜ਼ਰੂਰ 

ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੋ ਲੱਭਣ ਮੇਰੇ ਸਾਹ

ਖਾਂਦੇ ਨੇ  ਮੈਂਨੂੰ ਇਹ ਪਰਦੇਸੀ ਰਾਹ 

ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਤਾਂ ਕੋਈ ਸੀਤਾ ਲਸ਼ਮਣ ਵੀ ਨਹੀਂ 

ਕੱਦ ਮੁੱਕੇਗਾ ਇਹ ਬਨਵਾਸ

ਮੇਰੇ ਤਿਰਹਾਏ ਨੈਣਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਝਲਕਾਂ ਦੀ ਪਿਆਸ 

ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਉਸ ਜੱਫੀ ਦਾ ਇਹਸਾਸ 

ਮੈਂ ਤਰਸਦੀ ਉਸ ਪਿਆਰੇ ਸਪਰਸ਼ ਨੂੰ 

ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਸੁਨਣ ਨੂੰ ਬੇਚੈਨ ਓਹ ਅਲਫਾਜ਼ 

ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਓਹਨਾ ਗਲੀਆਂ ਚ' ਤੁਰਨ ਦਾ ਚਾਅ

ਮੈਂ ਤਰਾਸਦੀ ਓਹਨਾਂ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਸੁਆਦ ਨੂੰ 

ਕਾਸ਼ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਬਿਠਾਵੇ ਬਾਂ ਫੜ ਆਪਣੇ ਪਾਸ 

ਕਾਸ਼ ਮੁਕ ਜਾਵੇ ਇਹ ਬਨਵਾਸ 

ਕਾਸ਼ ਕੋਈ ਹੋਵੇ ਲੋਅ 

ਜੋ ਹਨੇਰੀਆਂ ਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੁਸ਼ਨਾਵੇ 

ਦਿਨ ਮੈਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਵਰਿਆਂ ਦੇ ਹੋਏ 

ਨੈਣ ਮੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂਹ ਲੁਕ-ਲੁਕ ਕੇ ਰੋਏ 

ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਓਹਨਾ ਕੰਧਾਂ ਕੋਲ ਅਜਿਹਾ ਕੀ ਹੈ

ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਏਨੀ ਦੂਰੋਂ ਖਿਚਦੀਆਂ

ਘਰੋਂ ਜੱਦ ਪੈਰ ਪਾਟਿਆ ਤਾਂ ਬਨਵਾਸ ਦੀ ਮਸਿਆ ਛਾ ਗਈ 

ਸੁਨਹਰੀ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੇ ਤਾਰਿਆਂ ਤੇ ਬੇਗਾਨਗੀ ਦੀ ਬਦਲੀ ਛਾ ਗਈ

ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇ ਦੀਵੇ ਨੂੰ ਅਜਨਬੀ ਹਵਾਵਾਂ ਨੇ ਬੁਝਾਂਦੀਆਂ 

ਉਦਾਸੀਆਂ ਦੇ ਹਨੇਰਿਆਂ ਚ' ਮੈਂ ਜੁਗਨੂੰ ਵਿਚਾਰਾ ਕੀ ਕਰਾਂ

ਹਰ ਰੋਜ਼ ਰਾਤ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ, ਮੈਂ ਜੁਗਨੂੰ

ਹਰ ਸਵੇਰ ਭਰਦਾ ਹਿੱਮਤ ਦੀ ਨਵੀਂ ਲੋਅ, ਮੈਂ ਜੁਗਨੂੰ

ਲਿਖ-ਲਿਖ ਕੇ ਬਰਕੇ 'ਡਾਇਰੀ' ਦੇ ਭਰਦੀ ਮੈਂ

ਫਿਰ ਯਾਦਾਂ ਫਰੋਲਦੀ ਦਿਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਮੈਂ

ਵਿਛੋੜਾ ਓਹ ਇਮਤਿਹਾਨ ਹੈ 

ਜੋ ਮੇਰੇ ਖਿਲਰੇ ਲਫ਼ਜ਼ ਸ਼ਾਇਦ ਬਿਆਨ ਵੀ ਨਾ ਕਰ ਸਕਣ

ਰਲ ਹੋਲੀਆਂ ਮਨਾਇਆਂ, ਕਿੰਨੇ ਦਿਨ ਬੀਤ ਗਾਏ 

ਬਾਰਿਸ਼ਾਂ ਨਹਾਇਆਂ, ਕਿੰਨੇ ਦਿਨ ਬੀਤ ਗਾਏ 

ਦਾਦੀ ਨੂੰ ਸਤਾਇਆਂ, ਕਿੰਨੇ ਦਿਨ ਬੀਤ ਗਾਏ 

ਰੋਲਾ ਛੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਪਾਇਆਂ, ਕਿੰਨੇ ਦਿਨ ਬੀਤ ਗਾਏ 

ਨਵਾਂ ਸੂਟ ਸਵਾਇਆਂ, ਕਿੰਨੇ ਦਿਨ ਬੀਤ ਗਾਏ 

ਓਹਨਾਂ ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਗਾਇਆਂ, ਕਿੰਨੇ ਦਿਨ ਬੀਤ ਗਾਏ

ਚੀਜਾਂ ਖੋਹ ਕੇ ਖਾਇਆਂ, ਕਿੰਨੇ ਦਿਨ ਬੀਤ ਗਾਏ 

ਓਹ ਪਹੇਲੀਆਂ ਬੁਝਾਇਆਂ, ਕਿੰਨੇ ਦਿਨ ਬੀਤ ਗਾਏ

ਪਿਆਰੇ ਯਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹਸਾਇਆਂ, ਕਿੰਨੇ ਦਿਨ ਬੀਤ ਗਾਏ

ਨਾ ਕੋਈ ਵਾਜਾਂ ਮਾਰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਸ਼ਾਮਾਂ ਢਲਿਆਂ ਨੂੰ

ਤੇ ਨਾ ਕੋਈ ਮਲਹਮ ਲਾਂਦਾ ਜਲਿਆਂ ਜਖਮਾਂ ਨੂੰ 

ਨਾ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਜੋ ਇਸ ਭੀੜ੍ਹ ਚ' ਫੜੇ ਹੱਥ ਮੇਰਾ 

ਤੇ ਨਾ ਕੋਈ ਜਿਸਤੋਂ ਉਧਾਰ ਮੰਗ ਸਕਾਂ ਮੈਂ ਹੋਂਸਲੇ

ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਨੀਂਦਰ ਅਖੀਆਂ ਦੀ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ 

ਜੱਦ ਸੁਪਨਿਆਂ ਚ' ਵਾਜਾਂ ਸੁਨਣ ਪਿਆਰੀਆਂ

ਉਮੀਦ ਦੀਆਂ ਲਾਟਾਂ ਨੇ ਅਜੇ ਪਈਆਂ ਬਲਦੀਆਂ 

ਮੇਰੀਆਂ ਉਡੀਕਾਂ ਚ' ਓਹ ਕੰਧਾਂ ਪਈਆਂ ਗਾਲਦੀਆਂ

ਆਸ ਹੈ ਮੇਰੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਦਿਲ ਦੀ ਮੁਰੱਮਤ ਜ਼ਰੂਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਹੋਵੇਗੀ

ਆਸ ਹੈ ਓਹ ਮਿੱਟੀ ਮੈਨੂੰ ਬੁਲਾਣ ਲੈ ਮਜਬੂਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਹੋਵੇਗੀ 

ਮੈਂ ਮੁੜ ਆਵਾਂਗੀ 

ਮਾਂ ! ਮੈਂ ਮੁੜ ਆਵਾਂਗੀ 

ਪਾਪਾ ! ਮੈਂ ਮੁੜ ਆਵਾਂਗੀ 

ਮੈਂ ਮੁੜ ਆਵਾਂਗੀ ||